massale afschot

Oostvaardersplassen.org

DE NIEUWE WILDERNIS?


Ontdek hier de harde werkelijkheid over dit unieke natuurreservaat in Flevoland.

 

Entdecken Sie hier die harte Realität dieses einzigartigen Naturschutzgebietes in Flevoland

Dier algemeen
Oostvaardersplassen

Massale afschot edelherten Deel 1. 

Konikpaarden worden verplaatst en de heckrunderen mogen blijven

 

8-12-2018:

Het barbaarse horror re-wilding experiment in de Oostvaardersplassen, waarbij elke winter dieren creperen en sterven van de honger, is nu definitief verleden tijd. Dat is een feit.

In het voorjaar 2018 is politiek Flevoland tot inzicht gekomen dat er in de toekomst geen grote grazers meer, na maandenlang creperen, om mogen komen van de honger. Een commissie, onder leiding van Pieter van Geel, gaf het advies om de begrazingsdruk te verminderen door de aantallen grote grazers terug te brengen naar 1.100 dieren. Omdat er nog weinig heckrunderen in de Oostvaardersplassen zijn, was het advies dit aantal te handhaven, want als de populatie kleiner zou worden, is er geen kans op een levensvatbare populatie (gevaar op inteelt). De konikpaarden zouden volgens het advies gevangen kunnen worden om herplaatst te worden naar andere gebieden. Voor de edelherten zag de commissie van Geel geen andere mogelijkheid tot afschot, dit advies is door de provinciale staten van Flevoland dan ook klakkeloos overgenomen zonder serieus te onderzoeken of er wel andere mogelijkheden zijn. Het gevolg is dat besloten is dat er vanaf 10 december 2018 tot eind maart 2019 maar liefst 1830 edelherten moeten worden afgeschoten, dat is ongeveer 80% van de edelherten die in de Oostvaardersplassen leven.

Afschot edelherten Oostvaardersplassen

Het re-wilding experiment dat ruim 3 decennia heeft geduurd is hiermee nu ten einde. Overigens zijn de Partij voor de Dieren en de Dierenbescherming voor het in stand houden van dit re-wildingsbeleid, zij pleiten er zelfs voor om het gebied uit te breiden en daarmee het horrorgebied nog groter te maken. Met uitbreiding voorkom je geen dierenleed zolang er niet aan populatiebeheer wordt gedaan (de Partij voor de Dieren en de Dierenbescherming zijn tegen elke vorm van populatiebeheer). Wanneer men het gebied zou uitbreiden, zullen er nog meer jongen geboren gaan worden die ook dit gebied weer volledig kaal gaan vreten, dus het voedselprobleem wordt hiermee niet opgelost. De Partij voor de Dieren werkt trouwens nauw samen met Han Olff, die mede verantwoordelijk is voor dit barbaarse re-wilding experiment. Han Olff is lijstduwer geweest voor de Partij voor de Dieren. Er spelen bij de Partij voor de Dieren waarschijnlijk andere belangen een grotere rol dan het dierenwelzijn.

 

Re-wilding, zoals op de Oostvaarsplassen, houdt in dat men de natuur zijn gang laat gaan, zonder menselijk ingrijpen. Vreemd genoeg doet men dit door grazers te introduceren, die ook nog door de mens gefokt zijn, dus geen wilde dieren zijn, maar gedomesticeerde dieren zijn. De heckrunderen, konikpaarden en edelherten zijn niet uit zichzelf naar de Oostvaardersplassen gekomen, maar zijn in de jaren ’80 van de vorige eeuw door Frans Vera illegaal daar naar toegebracht.

Vervolgens werd er niet aan populatiebeheer gedaan, wanneer dieren stierven van de honger beweerde men dat dit bij de natuurlijke processen hoorde. Zo gaat dat nu eenmaal in de natuur, was de stelling van de re-wilders, zo overleefden volgens hen alleen de sterkste dieren die dan weer voor nakomelingen zouden gaan zorgen. Zo zou zich een gezonde populatie gaan vormen, maar vreemd genoeg hebben opvallend veel grote grazers in de Oostvaardersplassen te maken met gezondheidsproblemen en andere gebreken, in verhouding veel meer dan in de echte wilde natuur. Ik ga niet ontkennen dat er in de wilde natuur geen dieren omkomen van de honger, maar nergens in de wereld is in de wilde natuur een plek te vinden waar verhongeren de enige natuurlijke selectie is. In het wild spelen predatoren een veel grotere rol daarin en deze zijn het beste in staat de ongezonde dieren te selecteren, om de doodeenvoudige redenen dat deze een gemakkelijke prooi vormen.

 

Re-wilding is niets meer dan een sprookje van een stel ontspoorde ecologen, een verdienmodel waar onterecht veel subsidiegeld mee opgestreken wordt.

Vreemd genoeg heeft de provincie Flevoland bij voor de uitvoering van het nieuwe beleid zich vooral laten adviseren door zogenaamde deskundigen die op één of andere manier bij dit barbaarse re-wilding project betrokken zijn. Wanneer men een re-wilder vraagt of het mogelijk is of edelherten uit de Oostvaardersplassen geplaatst kunnen worden naar een ander gebied, dan is het antwoord nee. Want uitplaatsing is uiteraard ingrijpen in het re-wildingsbeleid, dus iets wat re-wilders willen voorkomen. Het antwoord is dan ook dat het onmogelijk zou zijn, met de reden dat het teveel stress zou veroorzaken. Zij vergeten daarbij te vertellen dat de edelherten wel door de re-wilders zelf naar het gebied zijn gebracht en dat recent ook in Limburg edelherten voor veel geld zijn uitgezet die uit Frankrijk kwamen. Vervoer is dus wel degelijk mogelijk. De commissie van Geel schreef in zijn rapport dat het uitzetten van edelherten onuitvoerbaar is en er daarom gekozen moet worden voor afschot. De provincie heeft dit niet wetenschappelijk advies klakkeloos over genomen en niet zorgvuldig onderzocht of er ook andere mogelijkheden zijn. Meldingen dat er vervoerders zijn die veel ervaring hebben met het verplaatsen van edelherten werden door de provincie Flevoland genegeerd, want zij waren al tot dit onzorgvuldig genomen besluit gekomen.

 

Volgens de commissie van Geel kunnen de konikpaarden wel herplaatst worden naar andere gebieden, daarom heeft de provincie de universiteit van Wageningen gevraagd om te onderzoeken naar welke gebieden deze dieren overgeplaatst kunnen worden. Het advies werd zo geformuleerd dat de meest geschiktste gebieden voor de konikpaarden heel toevallig overeenkomen met de re-wildingsgebieden, andere gebieden die niet tot deze re-wildingsgebieden horen werden om verschillende vage redenen uitgesloten. Laat het nu ook heel toevallig zijn dat de universiteit van Wageningen betrokken is bij re-wilding. Dit advies, dat zo goed als zeker wordt opgevolgd, zal er voor zorgen dat de konikpaarden onder het beheer van de re-wilders blijven, waar ze dus hetzelfde lot staan te wachten als in de Oostvaardersplassen. Het welzijnsprobleem voor de konikpaarden wordt hiermee dan ook niet opgelost, maar wordt gewoon verplaatst naar andere gebieden. Over dat ook de konikpaarden veel stress kunnen hebben bij het vervoer wordt geen woord gerept, er wordt in het advies zelfs gesproken over gebieden die extreem ver weg liggen, dat wordt dus een verre en stressvolle reis voor de konikpaarden die nog nooit met een paardentrailer of iets dergelijks kennis hebben gemaakt. De provincie hoopt dat de maatschappelijke onrust voorbij is wanneer konikpaarden uit de Oostvaardersplassen zijn verwijderd. Dat het welzijn van de dieren hiermee niet verbeterd wordt, maakt de provincie blijkbaar niets uit.

 

Toen het rapport van de commissie van Geel op 25 april 2018 uitkwam werd er nog niet gesproken over anticonceptie. Toen dit later wel ter sprake kwam stond het nieuwe beleid al min of meer vast. Om te doen voorkomen dat besluiten zorgvuldig worden genomen, heeft de provincie contact opgenomen met de Zuid-Afrikaanse hoogleraar Tom Stout die werkzaam is bij de universiteit van Utrecht en Pretoria. Tom Stout heeft veel kennis en ervaring met het anticonceptievaccin PZP bij in het wild levende dieren. De vraag die de provincie hem stelde werd zo geformuleerd dat het antwoord niet anders dan negatief kon zijn. Tom Stout werd de vraag gesteld of het mogelijk was door middel van anticonceptie de hoeveelheid konikpaarden en edelherten in 2018 terug te brengen naar het gewenste aantal. Uiteraard is het antwoord nee. Anticonceptie voorkomt dat er nieuwe aanwas komt, het zorgt er niet voor dat de behandelde dieren sterven. Anders zag het er ook slecht uit voor alle vrouwen die anticonceptie gebruiken.

Anticonceptie is een heel goed middel om te voorkomen dat de populatie niet te groot wordt. Door op deze manier te voorkomen dat er nieuwe aanwas komt, zal op den duur door natuurlijke sterfte het aantal dieren verminderen. Zolang het gewenste aantal dieren niet bereikt is kan men dierenleed voorkomen door dieren bij te voeren in periodes van voedselschaarste.

Anticonceptie is een diervriendelijker en een duurzamere oplossing dan afschot. Want na afschot zal de populatie zich proberen te herstellen door te zorgen voor nog meer geboortes. Zo werkt de natuur nu eenmaal.

 

Staatsbosbeheer, die overigens zelf verantwoordelijk is voor de horrortaferelen in de Oostvaardersplassen, wordt door de provincie voor een bijna onmogelijke taak gesteld om voor half april 2019 maar liefst 1830 edelherten af te schieten. Omdat zij dit niet in de weekenden gaan doen, maar alleen door de week, komt het er op neer dat er gemiddeld 20 edelherten per dag geschoten gaan worden. Het is ook onwaarschijnlijk dat deze haastklus zorgvuldig gaat gebeuren.

Het gebied in de Oostvaardersplassen waar de edelherten zich meestal bevinden is een open en kaal gebied. De edelherten zijn in eerste instantie voor de schutters dan ook makkelijk waar te nemen en te schieten, vooral omdat de populatie groot is, zullen er makkelijk veel dieren geschoten kunnen worden.

In eerste instantie zal een afschot van 20 of meer per dag goed haalbaar zijn, omdat ze nog makkelijk te benaderen zijn.

Maar de gezonde edelherten zullen gauw door hebben wat er gaande is. Wanneer er om hun heen soortgenoten worden afgeschoten zullen zij alert worden en bij het minste of geringste gaan vluchten en zich verschuilen. Zij zullen zich waarschijnlijk in het moeras gaan verschuilen, waar zij de daar aanwezige vogels verstoren, omdat dit één van de weinige schuilmogelijkheden zijn in dit verder kale gebied.

Het wordt dan ook steeds moeilijker voor de boswachters om genoeg edelherten te raken om de juiste aantallen te halen. De kans dat edelherten niet goed geraakt worden en gewond in leven blijven is erg groot, waardoor veel edelherten onnodig zullen gaan lijden. Nu al zijn er door bezoekers edelherten met schotwonden gesignaleerd die eerdere beschietingen overleefd hebben.

Daarnaast zorgt afschot voor enorm veel stress, niet alleen voor de herten, maar ook voor de dieren in de directe omgeving. Populatiebeheer door afschot is dus niet zo diervriendelijk als wordt verondersteld.

 

In het rapport van de commissie van Geel staat ook dat voor het afvangen en het afschot een protocol moet worden opgesteld waarin rekening wordt gehouden met gezondheidsaspecten van dieren, sociale verbanden, gedragskenmerken, omgevingsfactoren, en waarin zorgvuldig handelen wordt voorgeschreven en nationale en internationale regelingen in acht genomen moeten worden.

Wanneer er ongeveer 80% van een populatie zal worden afgeschoten, zoals in de Oostvaardersplassen het geval is, dan is het onmogelijk om daarbij rekening te houden met de sociale banden van deze dieren, en deze sociale banden zijn bij edelherten heel erg belangrijk. Dat men bij deze haastklus gaat letten op gezondheidsaspecten, gedragskenmerken en omgevingsfactoren is hoogst onwaarschijnlijk.

In deze tijd van het jaar, na de bronsttijd, zijn veel edelherthinden drachtig. Op dit moment hebben zij al ongeveer een kwart van hun dracht er op zitten.

Wanneer nu, en later in april wanneer de ongeboren kalfjes al volgroeid zijn, de drachtige edelherthinden worden doodgeschoten, dan krijgen de ongeboren kalveren geen zuurstof meer via de navelstreng en sterven een verstikkingsdood in de baarmoeder. Door alleen de bokken af te schieten komt men niet tot het gewenste aantal, dus het is onmogelijk dat drachtige hinden ontzien worden. Ongeboren kalveren zullen dus ook niet ontkomen aan een gruwelijke doodstrijd, of gaan de schutters bij elk geschoten hinde controleren of het dier een kalf in zich draagt dat uit zijn lijden verlost moet worden? Waarschijnlijk niet, want uit beelden die omstanders hebben gemaakt toen zij getuige waren van het afschieten van een edelhert, blijkt dat er zelfs niet altijd gecontroleerd wordt of het dier door de kogel wel dodelijk is geraakt. Hierdoor moeten aangeschoten dieren nog onnodig lang pijn lijden.

 

Komende week begint in de Oostvaardersplassen de massaslachting van edelherten, omdat de provincie Flevoland er voor gekozen heeft om zo snel mogelijk van de problemen in de Oostvaardersplassen af te zijn. Met dit onzorgvuldig en dieronvriendelijk genomen besluit gaan zij er niet voor zorgen dat de maatschappelijke onrust voorbij is. Deze besluiten zijn ook nauwelijks goed te praten, ook al proberen zij dat straks te doen door mensen de gelegenheid te geven om in gesprek te gaan met gedeputeerde Harold Hofstra. Het heeft totaal geen zin om een gesprek te voeren wanneer de besluiten die genomen zijn al vast staan en er niet meer de wil tot verandering is. Dat is het omgekeerde van democratie.

Dat bezorgde burgers het afgelopen jaar de gelegenheid kregen om in te spreken bij debatten was een grote schijnvertoning. Men kan pas van democratie spreken als deze sprekers door de provinciale staten ook serieus genomen zouden worden. Uiteindelijk heeft men vrijwel niets met de voorstellen dan deze mensen gedaan. Wanneer statenleden nadat ze gekozen zijn gewoon doorvoeren wat zij zelf willen zonder naar de burgers te luisteren, dan is er heel wat mis in het systeem dat men democratie noemt.

 

Vervolg: Massale afschot edelherten deel 2, Chaotische toestanden in de Oostvaardersplassen

 

U kunt ons ook volgen op Facebook of op Twitter

 

© Copyright Oostvaardersplassen.org. Overname van (gedeeltelijke) teksten en afbeeldingen is niet toegestaan! Het delen van links op sociale media of websites wordt erg op prijs gesteld.

Anticonceptie in de Oostvaardersplassen met een PZP-vaccin
Heeft de beleidslijn van de provincie Flevoland over het bijvoeren van de grote grazers in de Oostvaardersplassen werkelijk als doel het dierenwelzijn te verbeteren? Wanneer men het beleid over het bijvoeren van konikpaarden, heckrunderen en edelherten kritisch doorleest, dan lijken andere motieven dan het dierenwelzijn de boventoon te voeren.
Frans Vera vertelt vol trots dat hij illegaal konikpaarden en heckrunderen heeft uitgezet in de Oostvaardersplassen. Het 'hands-off' beleid zorgde ervoor dat de grootste doodsoorzaak bij de grote grazers de hongerdood werd, Dit is een fragment uit de Canadese documentaire “Manufacturing the Wild” uit 2015.
Speciaal voor Frans Vera, Han Olff, Partij voor de Dieren, Dierbaar Flevoland en anderen die geloven in het fabeltje dat er sprake is van oernatuur en natuurlijke processen in de Oostvaardersplassen.
Het afschieten van de 1830 edelherten in de Oostvaardersplassen verloopt chaotisch. De edelherten worden door de boswachters van SBB alle kanten opgejaagd. Ook de konikpaarden zijn gestrest.
In de Statenvergadering van Flevoland zijn diervriendelijke moties over de Oostvaardersplassen weggestemd, zelfs door de PvdD. Men kiest voor het afschieten van de edelherten. Hierdoor is er een massaslachting in gang gezet.
De Oostvaardersplassen (OVP) zijn van oorsprong een vogelgebied. Vanwege de vele vogels, waaronder vele zeldzame vogels, is dit natuurgebied aangewezen als Natura 2000-gebied. De OVP is niet aangewezen als natura 2000-gebied vanwege de grote grazers!  De grote hoeveelheden konikpaarden, heckrunderen en edelherten hebben er voor gezorgd dat veel struiken en plantensoorten zijn verdwenen, dit heeft een negatieve invloed op de vogelstand
In de Oostvaardersplassen waren omstanders getuige hoe een boswachter van Staatsbosbeheer de onderkaak van een edelhert aan flarden schoot. Vervolgens reed de schutter zonder naar het creperende hert om te kijken weg. Het dier heeft hierdoor onnodig lang moeten lijden. Geen enkele aanwezige boswachter bekommerde zich over het pijnlijdende hert.
In de Oostvaardersplassen worden de populaties konikpaarden, edelherten en heckrunderen niet op een natuurlijke manier gereguleerd door predatoren zoals wolven, waardoor er een overpopulatie is ontstaan. Er zijn mensen (ja zelfs ecologen) die denken dat het uitzetten van wolven in de Oostvaardersplassen de oplossing kan zijn.
De bedenkers van Oostvaardersplassen en SBB vergelijken de OVP vaak met de Serengiti. Maar zijn de Oostvaardersplassen daar wel mee te vergelijken?
De bedenkers en de beheerder SBB brengen het zo alsof de Oostvaardersplassen één groot paradijs is. Ze beweren dat dit oernatuur is. Maar de werkelijkheid is het een incompleet ecosysteem met veel dierenleed.
De bronstperiode vergt veel van de mannelijke edelherten in de Oostvaardersplassen. Tijdens de bronst eten de mannetjes nauwelijks iets. Na de bronst kan het lichaamsgewicht wel tot 30% zijn afgenomen. Er zal dan ook veel voedsel aanwezig moeten om voldoende vetreserves op te bouwen voor de winter. Na de bronst wil provincie Flevoland 2/3 van de edelherten af gaan schieten, wat gepaard gaat met veel stress.
Persbericht dat de gedeputeerde staten van de provincie heeft gepubliceerd over het bijvoeren van de grote grazers in de Oostvaardersplassen

WEBWINKEL

Natuur in Mensenhand - Martin Drenthen
Natuur in Mensenhand - Martin Drenthen
Bestel hier
Heibel in de Polder -  Roelke Posthumus
Heibel in de Polder - Roelke Posthumus
Bestel hier
Onder dieren - Ton Lemaire
Onder dieren - Ton Lemaire
Bestel hier
Speld in hooiberg, Oostvaardersplassen